Με αφετηρία την Κόρινθο, παιδικά χρόνια ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία και μια πρώτη ακαδημαϊκή διαδρομή στη Νομική Αθηνών, βρέθηκε τελικά εκεί όπου, όπως φαίνεται, ήταν προορισμένη να δημιουργήσει. Μέσα στις επαγγελματικές κουζίνες.

Έντεκα χρόνια αργότερα, η πορεία της περνά από την Αθήνα και τη Μύκονο μέχρι το Saint-Tropez και το περιβάλλον του Matsuhisa, ενώ το όνομά της έχει συνδεθεί με μία από τις πιο ιδιαίτερες γαστρονομικές φιλοσοφίες. Tη Nikkei κουζίνα. Μόνο που στη δική της περίπτωση η συνάντηση Ιαπωνίας και Περού αποκτά σταδιακά μια διαφορετική κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση περισσότερο προσωπική — και περισσότερο ελληνική.

Για εκείνη, άλλωστε, η γαστρονομία δεν είναι απλώς συνδυασμοί υλικών και τεχνικών. Είναι μνήμη, καταγωγή, πειθαρχία και ταυτότητα. Από τις χριστουγεννιάτικες ντρέδουρες των παιδικών της χρόνων μέχρι τη σταφίδα, το πετιμέζι και τη φάβα Φενεού, η Κορινθία εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου μέσα στη μαγειρική της σκέψη.

Στο KLife μιλά για τη διαδρομή από τη Νομική στην κουζίνα, τα περισσότερα από δέκα χρόνια δίπλα στον άνθρωπο που αποκαλεί «μαγειρικό της μπαμπά», Θάνο Στασινό, την εμπειρία του Saint-Tropez και του Matsuhisa, τη θέση της γυναίκας σε έναν απαιτητικό επαγγελματικό χώρο και τη δική της εκδοχή μιας «ελληνικής Nikkei».

Και, φυσικά, επιστρέφουμε μαζί της στην Κορινθία. Στο γαστρονομικό δυναμικό που θεωρεί ότι ακόμη δεν έχουμε αξιοποιήσει, σε όσα θα ήθελε να αλλάξουν στην τοπική εστίαση και στο ερώτημα που, έντεκα χρόνια μετά, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα επέστρεφε επαγγελματικά στον τόπο απ’ όπου ξεκίνησε;

Η Κόρινθος πριν από όλα

Είσαι γέννημα-θρέμμα Κορίνθια και η μοναδική Κορίνθια σεφ, που τα τελευταία έντεκα χρόνια η επαγγελματική σου πορεία σε έχει οδηγήσει από μεγάλες κουζίνες της Αθήνας και της Μυκόνου έως το Saint-Tropez της Γαλλίας. Αν γυρίσουμε όμως στην αρχή, ποια είναι η πρώτη εικόνα —ή ακόμη και η πρώτη γεύση— που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι την Κόρινθο των παιδικών και νεανικών σου χρόνων;

Γεννήθηκα κι έζησα στη Κόρινθο έως τα 7 μου χρόνια, έπειτα μεγάλωσα στη Γερμανία κι επέστρεψα λίγο πριν την ενηλικίωση μου,, όπου έδωσα πανελλήνιες και
πέρασα στο πανεπιστήμιο.

Απο μικρή γνώριζα μέσα μου πως θέλω να επαναπατριστώ και να εξελιχθώ στην να Ελλάδα, όπως και έγινε. Παρόλα αυτά, οι γευστικές μου αναμνήσεις είναι πολύ συγκεκριμένες όταν ερχόμουν διακοπές.. π.χ οι παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες Ντρέδουρες ήταν και είναι από τις λατρεμένες μου παρασκευές και τις οποίες τον τελευταίο καιρό είμαι στη διαδικασία τις εντάξω σε κάποιο μενού σε μία καθαρά Nikkei προσέγγιση.

Από τη Νομική στην κουζίνα

Η διαδρομή σου έχει μια ανατροπή που δύσκολα περιμένει κανείς: από τη Νομική Αθηνών βρέθηκες στις επαγγελματικές κουζίνες. Πότε κατάλαβες ότι η ζωή που είχες αρχικά σχεδιάσει δεν ήταν αυτή που πραγματικά ήθελες; Και πόσο δύσκολο ήταν να αφήσεις έναν φαινομενικά «σίγουρο» δρόμο για να ξεκινήσεις ουσιαστικά από την αρχή;

Αρχικώς, να επισημάνω πως δεν “άφησα” τα νομικά για να γίνω μαγείρισσα. Έγινα μαγείρισσα επειδή “άφησα” τα νομικά. Απέχει παρασάγγας το ένα από το άλλο.
Η νομική επιστήμη είναι τρόπος σκέψης. Διδαχές ορθής κι αμερόληπτης κρίσης που ανέλεγκτα σε συνοδεύουν, εάν εσύ το επιδιώκεις φυσικά, εφ’όρου ζωής. Καταβολές που δομούν τον τρόπο που αναλύω, συνθέτω κι αποφασίζω σε μία ολόκληρη κουζίνα.

Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι πως «σίγουρος» δρόμος δεν υπάρχει!! Δίχως στόχο, αφοσίωση και πειθαρχία, κανένα απολύτως επαγγέλμα δεν αποφέρει καρπούς.

Η Nikkei ως προσωπική γαστρονομική ταυτότητα

Σήμερα, είσαι η μοναδική γυναίκα Σεφ στην Ελλάδα όπου το όνομά σου, η ιδιότητα και η πορεία σου, είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη Nikkei κουζίνα, τη συνάντηση της ιαπωνικής με την περουβιανή γαστρονομία. Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε τόσο σε αυτή τη φιλοσοφία ώστε να την κάνεις κομμάτι της επαγγελματικής σου ταυτότητας;

Η Nikkei έχει μία ολόκληρη ιστορία πίσω της, δεν είναι απλώς μία fusion κουζίνα. Είναι η ιστορική συνάντηση της ιαπωνικής τεχνικής και πειθαρχίας, με την
περουβιανή ένταση και το συναίσθημα. Η προσαρμογή των Ιαπώνων μεταναστών στα τοπικά πιάτα και υλικά τού Περού με την κατά κόρον τεχνική τους παρέμβαση πάνω σ’αυτά, είναι οι βασικοί λόγοι που την εκτόξευσαν γαστρονομικά.

Η ιστορία προέλευσης της, αγγίζει ένα απ’τα βασικότερα κομμάτια της ζωής μου, καθώς σαν παιδί Ελλήνων μεταναστών, προσαρμόζαμε κι εμείς τότε τα
παραδοσιακά γερμανικά πιάτα στα μέτρα της δικής μας ελληνικής κουλτούρας.

Εξ’αρχής λοιπόν, στόχος μου ήταν να διαφοροποιήσω, τις δύο χώρες.. δηλαδή από Περού – Ιαπωνία, σε Ελλάδα – Ιαπωνία. Ελληνικά παραδοσιακά πιάτα με ιαπωνικές τεχνικές, όπου φυσικά δεν υπονοώ απλώς την ρηχή αντικατάσταση του λεμονιού με το Yuzu.

Όταν η Nikkei συναντά την Ελλάδα (και την Κορινθία)

Έχουμε δει στις δημιουργίες σας τη Nikkei φιλοσοφία να συναντά ελληνικές πρώτες ύλες. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η συνάντηση χωρίς να χαθεί η αυθεντικότητα της κουζίνας; Και αν σου ζητούσαμε να δημιουργήσεις ένα Nikkei πιάτο με αφετηρία αποκλειστικά την Κορινθία, ποιο τοπικό προϊόν ή πρώτη ύλη θα διάλεγες;

Η συνάντηση αυτή λειτουργεί όταν υπάρχει σεβασμός. Δεν “παντρεύουμε” υλικά απλώς για να το κάνουμε, αλλά αναζητούμε κοινές ισορροπίες. Αν δημιουργούσα
ένα Nikkei πιάτο αποκλειστικά απο την Κόρινθο, οι πρωταγωνιστές θα ήταν αδιαμφισβήτητα η κορινθιακή μας σταφίδα και το πετιμέζι της, η ΠΟΠ φάβα Φενεού
και ένα εξαιρετικό κομμάτι μαύρου χοίρου ή αργομαγειρεμένου αρνιού.

Δέκα χρόνια δίπλα στον Θάνο Στασινό

Έχεις αποκαλέσει τον Θάνο Στασινό «μαγειρικό σου μπαμπά» και τη συνεργασία σας ορόσημο στην πορεία σου. Ύστερα από περίπου μία δεκαετία κοινής διαδρομής, ποιο θεωρείς το σημαντικότερο πράγμα που σου δίδαξε — όχι μόνο για τη μαγειρική, αλλά και για τον τρόπο που σκέφτεσαι και ηγείσαι μιας κουζίνας; Και πότε αισθάνθηκες ότι δίπλα στον μέντορά σου άρχισες να διαμορφώνεις τη δική σου, προσωπική φωνή ως chef;

Ναι, ο Θάνος Στασινός ήταν, είναι και θα είναι ο μαγειρικός μου μπαμπάς. Ήταν ο άνθρωπος που μου έδειχνε προς τα που να κοιτάξω χωρίς να μου λέει τι πρέπει να δω! Πλέον, μετράμε πάνω απο 10χρόνια συνεργασίας, στα οποία αν γύριζα τον χρόνο πίσω, πάλι το ίδιο θα έκανα. Κάπου στα μέσα αυτών των ετών, ξεκίνησα να κατασταλάζω και να ωριμάζω μαγειρικά, όταν αντιλήφθηκα πως αυτό που με αντιπροσωπεύει, είναι αυτό που προαναφέραμε, μία ελληνική Nikkei, την οποία και
εφαρμόζουμε.

Η εμπειρία Matsuhisa και το Saint-Tropez

Το Saint-Tropez ήταν το πρώτο σου επαγγελματικό βήμα εκτός Ελλάδας και ταυτόχρονα βρέθηκες στο περιβάλλον του Nobu Matsuhisa, έχοντας προηγουμένως εκπαιδευτεί στην Αθήνα στη συγκεκριμένη φιλοσοφία. Πέρα από τις τεχνικές και τις γνώσεις, τι άλλαξε μέσα σου αυτή η εμπειρία; Υπήρξε κάποια στιγμή που σε έκανε να δεις διαφορετικά όχι μόνο τη μαγειρική, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό ως chef; Και φυσικά, είχες την ευκαιρία να μαγειρέψεις για παγκόσμιους αστέρες;

Ναι, τον χρόνο που έμεινα στο Matsuhisa, φιλοξενήσαμε, αλλά ήρθα και σε προσωπική επαφή με τον George Clooney και την Amal Alamuddin, τον Johnny
Depp, τον Leonardo DiCaprio αλλά και τον Guardiola Josep. Πέραν αυτών όμως, το Saint Tropez και το Matsuhisa ήταν ένα τεράστιο σχολείο. Όταν αναλαμβάνεις να διοικήσεις μία ολόκληρη κουζίνα σε ένα διεθνές περιβάλλον αυτού του βεληνεκούς, η προσωπική απαίτηση για τελειότητα είναι καθημερινή. Αυτό που άλλαξε μέσα μου ήταν η νοοτροπία: έμαθα να λειτουργώ με παγκόσμια πρότυπα φιλοξενίας, να διαχειρίζομαι απαιτητικό κοινό και να βλέπω τον εαυτό μου όχι απλώς ως σεφ, αλλά ως επαγγελματία που εκπροσωπεί μία ολόκληρη γαστρονομική φιλοσοφία.

Γυναίκα και Executive Head Chef

Η επαγγελματική κουζίνα εξακολουθεί να είναι ένας ιδιαίτερα απαιτητικός και σε μεγάλο βαθμό ανδροκρατούμενος χώρος. Εσύ έχεις φτάσει σήμερα στη θέση της Executive Head Chef και έχεις εξειδικευτεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο γαστρονομικό πεδίο. Υπήρξαν στιγμές που αισθάνθηκες ότι έπρεπε να αποδείξεις περισσότερα επειδή είσαι γυναίκα; Και τι σημαίνει για εσένα σήμερα να ηγείσαι μιας κουζίνας και μιας ομάδας ανθρώπων;

Προσωπικά, δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να αποδείξω το παραμικρό εξαιτίας του φύλου μου. Θεωρώ αδιανόητο να μπαίνεις στη λογική της απολογίας ή της
επιβεβαίωσης όταν ξέρεις ακριβώς ποιος/α είσαι και τι παράγεις. Στη κουζίνα, δεν ηγούμαι ως “γυναίκα Chef”, ηγούμαι ως επαγγελματίας. Η ηγεσία δε κρίνεται απο το φύλο, κρίνεται από την πειθαρχία, τον έλεγχο και το τελικό αποτέλεσμα! Όποιος ακόμη δυσκολεύεται να χωνέψει κάτι τέτοιο, τότε δεν έχει καμία θέση στην ομάδα μου.

Είμαι εξαιρετικά ελεύθερος άνθρωπος για να φυλακιστώ σε τέτοιου είδους απολίτιστες απόψεις και ιδέες, οπότε, επόμενη ερώτηση….

Η Κορινθία μέσα από τα μάτια μιας chef που έχει ταξιδέψει

Έχοντας πλέον εμπειρίες από διαφορετικές αγορές και πολύ υψηλού επιπέδου εστίαση, πώς βλέπεις σήμερα τη γαστρονομική σκηνή της Κορινθίας; Με τα προϊόντα της, το κρασί, τη θάλασσα, την εγγύτητα στην Αθήνα αλλά και τους ανθρώπους της, πιστεύεις ότι θα μπορούσε να αποκτήσει μια πιο ισχυρή γαστρονομική ταυτότητα; Τι θεωρείς ότι έχουμε και ίσως δεν έχουμε ακόμη αξιοποιήσει;

Η Κορινθία έχει ένα απίστευτο δυναμικό που παραμένει εν μέρει ανεκμετάλλευτο. Έχουμε εκπληκτικά προιόντα, απο το ελαιόλαδο, τα εσπεριδοειδή και τη σταφίδα
μέχρι τα κρασιά της Νεμέας μας και τα φρέσκα ψάρια του Κορινθιακού. Λόγω της εγγύτητας με την Αθήνα, μπορεί να γίνει ένας αυτόνομος γαστρονομικός προορισμός επιπέδου. Αυτό που λείπει, είναι η σύγχρονη ταυτότητα, η τόλμη στη κουζίνα και η σωστή ανάδειξη των τοπικών πρώτων υλών μέσα από δημιουργικές τεχνικές με γνώμονα τη σωστή γνώση. Με κούρασε να βλέπω μπερδεμένα μενού, τα οποία ξεκινούν από παραδοσιακή ελληνική, συνεχίζει με ιταλική και ενδιάμεσα Sushi rolls τής σειράς και λοιπά ασιάτικα.

Έντεκα χρόνια μετά, θα επέστρεφες στην Κόρινθο;

Και κάπως έτσι φτάνουμε ξανά εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Έφυγες από την Κόρινθο, άλλαξες εντελώς επαγγελματική κατεύθυνση, δούλεψες σε Αθήνα, Μύκονο και Saint- Tropez. Έντεκα χρόνια μετά, θα αποφάσιζες να επιστρέψεις στη βάση σου; Τι θα ήταν αυτό που θα σε έκανε να σκεφτείς μία ενδεχόμενη επιστροφή; Θα μετέδιδες τις γνώσεις σου

Η γνώση είναι για να μοιράζεται! Όσοι κρατούν μυστικά, δε τα έχουν βρει με τον εαυτό τους πρωτίστως. Παρόλα αυτά, φυσικά και δε αρνιόμουν μία αξιόλογη
πρόταση, ένα δοδημένο project ή ακόμη και μονοήμερα ή ολιγοήμερα γαστρονομικά events. H επιστροφή στον τόπο σου έχει νόημα όταν μπορείς να προσφέρεις κάτι που λείπει και να δημιουργήσεις υπεραξία.