Οταν τον ρωτήσαμε πότε ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι στη μουσική μας είπε με ένα χαμόγελο που τα λέει όλα “Ξεκίνησα γύρω στα 6, πιο σοβαρά από τα 9. Νομίζω πως απ’ όταν με θυμάμαι δεν με φανταζόμουν να κάνω κάτι άλλο, ακόμα και πριν συνειδητοποιήσω ότι κάποτε πρέπει να έχω δουλειά και με κάποιο τρόπο χρήματα”.

Οπως πολλά παιδιά, έτσι και ο Δημήτρης, ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα του δειλά επαγγελματικά βήματα σε διάφορα μαγαζάκια, έτσι ώστε να βγάζει τα απαιτούμενα χρήματα για να περάσει. Φαίνεται, όμως, ότι η ανάγκη τον έφερε στο δρόμο και κάπως έτσι “δέθηκαν” για τα καλά. Εξάλλου στην ερώτηση αν εξ αρχής ήταν φανατικό για αυτό που ονομάζουμε “μουσικός του δρόμου”, μας έδωσε την πιο ειλικρινή απάντηση “Καθόλου. Ήμουν υπάλληλος και έκανα τις εμφανίσεις μου από δω κι από κει σε μαγαζιά, μέχρι που λόγω έκτακτης ανάγκης χρειάστηκε να βγω στο δρόμο. Δυσκολεύτηκα την πρώτη ώρα, στην δεύτερη ώρα είχα κόσμο να με χειροκροτεί και όταν έφυγα και πήγα στο σπίτι μου είδα ότι είχα βγάλει το 1/4 του μισθού μου σε 2 ώρες. Πλέον έχω την επιλογή και παίζω μόνο στα μαγαζιά που μου αρέσουν και όπως θέλω. Προφανώς το όνειρό μου είναι να ζήσω από το συγκρότημα μου, αλλά μέχρι να γίνει αυτό, περνάω πολύ καλά στους δρόμους”.

Από τα παραπάνω πιαστήκαμε και τον ρωτήσαμε για την πρώτη του φορά στο δρόμο παίζοντας μουσική “Οι πρώτες φορές είναι αναγνωριστικές, “δεν ξέρεις από που μπορεί να σου έρθει” ποιος σε πλησιάζει επειδή θέλει να σου πει καλό λόγο ή ποιος σε πλησιάζει επειδή ενοχλείται. Ο κόσμος πάντα με κολάκευε όταν καθόταν μπροστά μου και ήταν ένας από τους λόγους που έβγαινα. Δεν με κόμπλαρε ποτέ σε μεγάλο βαθμό”.

Και κάπως έτσι, η κουβέντα πήγε στον ρατσισμό και στο αν έχει νιώσει άσχημα στη μέχρι σήμερα πορεία του ως μουσικός του δρόμου “Νομίζω άσχημα για τον εαυτό μου δεν έχω νιώσει από κάποιο σχόλιο κλπ. Συνήθως εκνευριζόμουν από το βόθρο που έχουν για εγκέφαλο μερικοί (πλέον γελάω) … Υπάρχουν γειτονιές και μαγαζάτορες που η άποψη τους για εμένα θα είναι η καλύτερη και άλλοι που θα πλήρωναν για το κεφάλι μου”.

Στο Ιλιον παρουσιάστηκε ο δίσκος του συγκροτήματος Ενδοπία πριν από λίγους μήνες και φυσικά ο Δημήτρης Φραγκούλης θέλησε να μας μιλήσει και γι’αυτό, αν και όπως πάντα χωρίς μεγάλα λόγια “Ναι! Παρουσιάσαμε το δίσκο μας στο Ίλιον plus με τις συμμετοχές του Γιάννη Τσελώνη (Απόντες) Δημήτρη Μητσοτάκη (Ενδελέχεια) και Γρηγόρη Κλιούμη (Υπόγεια Ρεύματα). Ένα άλμπουμ που γράψαμε ως έφηβοι και αποφασίσαμε να το υπηρετήσουμε για κάποιο καιρό, τώρα βρίσκομαι σε μια δημιουργική διαδικασία για νέα και πιο ενδιαφέροντα πράγματα”.

Μπορεί να έχει γυρίσει πολλά μέρη της Ελλάδας για να παίξει μουσική, ωστόσο σίγουρα θα υπάρχει και κάποιο που αποτελεί όνειρο για τον ίδιο “Είναι πάρα πολλά… Αν θα έπρεπε να επιλέξω κάποιο τώρα, θα ήταν η ισπανική πλατεία στη Ρώμη”.

Ο Δημήτρης Φραγκούλης θα βρεθεί στη σκηνή του Ziria Festival τον Αύγουστο ως ένας από τους φετινούς καλεσμένους του φεστιβάλ και προφανώς δεν θα μπορούσαμε να μην τον ρωτήσουμε αν αυτή η πρόσκληση αποτελεί προσωπική του δικαίωση “Δεν νιώθω κάτι τέτοιο, το βλέπω σαν ένα live όπως πολλά άλλα, δεν τρελαίνομαι να παίζω μόνος μου σε τέτοια φεστιβάλ. Προτιμώ με τα συγκροτήματα μου και να δείχνω τη δημιουργία μου ολοκληρωμένη. Παρ όλα αυτά, με έκανε αρκετά χαρούμενο η πρόταση του Γ. Γκούρβελου για το φεστιβάλ. Από τα λίγα που ξέρω για εκείνον, εμπιστεύομαι το γούστο του μουσικά, κι αν είμαι μέσα στα γούστα του χαίρομαι γι αυτό”.

Στις αρχές Μαίου, κυκλοφόρησε στο youtube μια διασκευή του συνοδευόμενη από video clip στα Πίσια Κορινθίας, η οποία σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ξεπέρασε τα 15.000 views και έκανε αρκετό κόσμο να σαστίσει με τον πολύ όμορφο τρόπο που διασκεύασε την “Αχάριστη” του Βασίλη Τσιτσάνη “Αυτή η ιστορία έχει αρκετή πλάκα. Το Δεκέμβρη που πέρασε έπαιζα κάποια απογεύματα στην Ερμού. Εκεί μέσα από τον κόσμο που με περιβάλλει ξεπετάγεται ο Marten(από τη Γερμανία) ένας εκπληκτικός μουσικός/ηχολήπτης/καλλιτέχνης και φίλος πλέον. Μου είπε πως ταξιδεύει όλη την Ευρώπη και ηχογραφεί/βιντεοσκοπεί, μουσικούς του δρόμου κι ότι θέλει να με ηχογραφήσει. Στην αρχή δεν το είχα πάρει πολύ σοβαρά, το ανέβαλα συνέχεια κι όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο τον καλούσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και συνήθως απλά κάναμε πάρτι… Μετά από πολύ συχνή επαφή και μήνες πάρτι αποφασίζουμε τον Μάρτη να ξεκινήσουμε να κάνουμε πραγματικότητα το σκοπό που μας ένωσε σαν παρέα. Το συζητήσαμε, κι αποφασίσαμε να το κάνουμε στην Κόρινθο. Για να μην πολυλογώ φτάνοντας στην Κόρινθο αποφασίσαμε να το κάνουμε στα Πισια, με ένα λάθος του GPS βρεθήκαμε στα βουνά με ένα δέντρο κολλημένο κάτω από το βαν-στούντιο και δίπλα γκρεμό αγχωθήκαμε, γελάσαμε με κίνδυνο και με αρκετές μπύρες καταφέραμε να φύγουμε από εκεί. Για τις επόμενες τρεις μέρες μας φιλοξένησε ο φίλος μου ο Γιάννης Τσελώνης στο μαγαζί του στα Πισια, όπου και συνεχίστηκε το πάρτι. Μετά από χαλάρωση βρήκαμε σημείο και ηχογραφήσαμε το τραγούδι. Το οποίο μετέφρασε ο μπασίστας μας από τους Volvi (Πάνος Δαμέλος), αυτά”.

Κλείνοντας, ο Δημήτρης μας τόνισε το συμπέρασμα που βγήκε σε ολόκληρη τη συνέντευξή του “Δεν έχω απογοητευτεί μέχρι στιγμής και δεν πιστεύω να συμβεί… Μου αρέσει ο δρόμος, και σιχαίνομαι τους περισσότερους ιδιοκτήτες καταστημάτων. Οπότε είναι είναι η καλύτερη επιλογή για την ώρα…”.