Μια «εξωτική» οικογένεια στην καρδιά της πόλης

Η ιστορία της Τζεφ στην Κόρινθο ξεκινά από μια οικογένεια που κάθε άλλο παρά συνηθισμένη θα την έλεγες για τα δεδομένα των 90s. Ο πατέρας της, πολιτικός μηχανικός από την Αιθιοπία, ήρθε στην πόλη μας για να χτίσει κτίρια σε μια εποχή που, όπως θυμάται η ίδια, πολλές υποδομές ήταν ακόμα πρωτόγονες. Ήταν πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας της Κορίνθου και αντιδήμαρχος. Η μητέρα της, από το Βέλγιο, διατηρούσε τουριστικό γραφείο τόσο στην Κόρινθο όσο και στο Λουτράκι.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tzef Montana (@tzefmontana)

Τα καλοκαίρια της Τζεφ ήταν μοιρασμένα στον Ποσειδώνα Λουτρακίου, στο «Mickey Mouse Club», όπου ερχόταν σε επαφή με παιδιά από όλο τον κόσμο. Κινέζους, Αμερικανούς, Ευρωπαίους.

Αυτή η εξωστρέφεια ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την καθημερινότητα της «κορινθιακής πιάτσας». Η ίδια περιγράφει την κουλτούρα της γειτονιάς και του σχολείου με τρεις λέξεις: «σουβλάκι, καλαμάκι, Απόστολος Παύλος».

Τα καταφύγια: «Απόλλων», «Λαΐς» και ένα σκουπόξυλο

Για ένα παιδί που ένιωθε διαφορετικό, η Κόρινθος των προκαταλήψεων μπορούσε να γίνει ένας τόπος αφιλόξενος. Η Τζεφ θυμάται να υιοθετεί τη γυναικεία εμφάνιση από μικρή, έχοντας ως πρότυπα τη μητέρα και την αδελφή της. Όταν ο κόσμος έξω γινόταν επικίνδυνος, έβρισκε safe space στον κινηματογράφο. Οι αίθουσες του «Απόλλωνα» και του «Λαΐς» έγιναν το δεύτερο σπίτι της, εκεί όπου ονειρευόταν τους ήρωες του Χόλιγουντ και την Catwoman.

Μια από τις πιο δυνατές εικόνες που μοιράζεται είναι οι ώρες που περνούσε στο δημαρχείο ή στο σπίτι με την καθαρίστρια. Ενώ εκείνη σιδέρωνε βλέποντας πρωινές εκπομπές, η Τζεφ άρπαζε το σκουπόξυλο και έκανε κινήσεις martial arts, χτίζοντας – μεταφορικά και κυριολεκτικά – τις άμυνές της απέναντι στο bullying και την εχθρικότητα της επαρχίας.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tzef Montana (@tzefmontana)

Η σκιά της εξουσίας και η «πανοπλία»

Μεγαλώνοντας ως το παιδί ενός αντιδημάρχου, η πίεση για την «εικόνα» ήταν ασφυκτική. Ο πατέρας της, μια φιγούρα κυρίαρχη και πατριαρχική, έδινε τα πάντα για τη δημόσια εικόνα και τους ψηφοφόρους, όπως λέει σε αρκετές συνεντεύξεις της. Η Τζεφ περιγράφει πως έπρεπε συχνά να φορά μια «πανοπλία» ή να παίζει ρόλους για να επιβιώσει. Θυμάται τον πατέρα της να την παίρνει μαζί του στις οικοδομές ή στο γήπεδο και τους γύρω να ρωτούν «πώς το λένε το κοριτσάκι σου;», προκαλώντας της αμηχανία και ντροπή.

Η Κόρινθος σήμερα: Μια σχέση από απόσταση

Σήμερα, η Τζεφ Μοντάνα ζει στη Βούλα και παραδέχεται ότι δυσκολεύεται ακόμα και να επισκεφθεί την Κόρινθο. «Με την Κόρινθο δεν μπορώ ούτε να πατήσω», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας παραμένει συχνά εγκλωβισμένο στη ρητορική της ομοφοβίας και του μισογυνισμού.

Ωστόσο, η ιστορία της παραμένει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης μυθολογίας της πόλης μας. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που χρησιμοποίησε τη φαντασία του για να δραπετεύσει από τα στενά όρια μιας μικρής κοινωνίας, καταφέρνοντας τελικά να μετατρέψει το τραύμα του σε δύναμη και να γίνει η φωνή που κάποτε η ίδια είχε ανάγκη να ακούσει.