Μια πρόταση υπερψηφισμένη, αλλά… ορφανή

Η αντιπολίτευση – οι παρατάξεις Νανόπουλου, Πρωτοπαπά, Γκουργιώτη και οι ανεξάρτητοι – πέτυχε να περάσει στο Δημοτικό Συμβούλιο την πρόταση για Δημοτική Συγκοινωνία με αποκλειστικό έλεγχο από τον Δήμο και χωρίς εισιτήριο. Μια πρόταση που ακούγεται ιδανική. Δωρεάν μετακίνηση, δημοτικά λεωφορεία, πλήρης δημοτικός έλεγχος. Ποιος να διαφωνήσει;

Κι όμως, από τη στιγμή που ψηφίστηκε, δεν την “αγκάλιασε” κανείς από όσους την υποστήριξαν. Κανείς δεν απάντησε στην πρόσκληση του Δημάρχου να την υλοποιήσει, κανείς δεν ανέλαβε ευθύνη, κανείς δεν διεκδίκησε αυτό που ψήφισε. Σχεδόν σαν να μην πέρασε ποτέ. Γιατί αυτή η σιωπή; Τι φοβάται η αντιπολίτευση;

Ίσως γιατί η πρόταση, απλά, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς να οδηγήσει τον Δήμο σε έμπρακτη παράβαση του νόμου. Με το ισχύον πλαίσιο, Δημοτική Συγκοινωνία δεν συστήνεται μονομερώς όταν υπάρχει ήδη γραμμή του ΚΤΕΛ που “εξυπηρετεί” την ίδια ανάγκη, ακόμη κι αν η εξυπηρέτηση είναι ελλιπής ή τυπική. Ο νόμος εξετάζει την ύπαρξη της γραμμής, όχι την ποιότητά της.

Κι έτσι, η σιωπή αποκτά νόημα. Ίσως γιατί η αντιπολίτευση γνωρίζει ότι αυτό που ψήφισε δεν εφαρμόζεται χωρίς κόστος. Ίσως γιατί η πρόταση εξυπηρέτησε μια συγκυριακή πολιτική στιγμή – εκείνη όπου η Δημοτική Αρχή έχασε για πρώτη φορά την πλειοψηφία. Ίσως γιατί η “νίκη” στο Συμβούλιο μέτρησε περισσότερο από το αύριο.

Η Δημοτική Αρχή αναγνώρισε την ανάγκη, εξήγησε τους νομικούς περιορισμούς, δεσμεύτηκε για σύσταση Δημοτικής Συγκοινωνίας μόλις το επιτρέψει το πλαίσιο, και διασφάλισε ότι στη σύμβαση με τα ΚΤΕΛ θα υπάρχει ρήτρα ώστε ο Δήμος να μπορεί οποτεδήποτε να πάρει στην κατοχή του τα λεωφορεία. Μια λύση νόμιμη, εφαρμόσιμη και μεταβατική, μέχρι να περάσει όλος ο έλεγχος στον Δήμο.

Γιατί λοιπόν η αντιπολίτευση την απορρίπτει; Γιατί δεν στηρίζει μια διαδικασία που οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα χωρίς να εκθέτει τον Δήμο σε κίνδυνο; Ίσως γιατί η ιδέα της “απόλυτα δημοτικής συγκοινωνίας” είναι ένα δημοφιλές αφήγημα, αλλά χωρίς νομικό έρεισμα μένει απλά αφήγημα.

Κι έτσι, η πόλη περιμένει. Και ίσως περιμένει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Το παιχνίδι πολιτικών εντυπώσεων έχει πάντα ένα θύμα και αυτό είναι οι δημότες. Αυτούς που χρειάζονται σήμερα, όχι αύριο, μια αξιόπιστη μετακίνηση από και προς τον Προαστιακό, μια ανάγκη που παραμένει ακάλυπτη.

Και κάτι ακόμη! Όσο ο Δήμαρχος επαναλαμβάνει “ελάτε να υλοποιήσετε αυτό που ψηφίσατε”, η αντιπολίτευση επιλέγει τη σιωπή. Κι όσο περνά ο καιρός, αυτή η σιωπή μοιάζει όλο και λιγότερο τυχαία.

Όταν μια πρόταση είναι σωστή, την υπερασπίζεσαι. Όταν είναι εφικτή, τρέχεις να την εφαρμόσεις. Όταν είναι νόμιμη, επιμένεις. Όταν όμως ξέρεις ότι δεν μπορεί να προχωρήσει… τότε ίσως επιλέγεις τη σιωπή.

Κι οι δημότες λένε απλά και όμορφα:

Θέλουμε Δημοτική Συγκοινωνία. Θέλουμε κάτι που λειτουργεί. Και θέλουμε να γίνει τώρα.

Αντώνης Σουκαράς