Η μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε το δάσος Natura στον Φενεό και άφησε πίσω της καμένη γη και κατεστραμμένες περιουσίες, δεν χωρά αμφιβολία πως αφήνει βαριά σκιά στην Ορεινή Κορινθία. Οι ευθύνες είναι πολλές και πρέπει να αναζητηθούν σε εκείνους που έπρεπε να είχαν μεριμνήσει για πρόληψη και δεν το έκαναν. Ωστόσο, η απόφαση για ακύρωση του ιστορικού Ziria Festival, με πρόσχημα την πυρασφάλεια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επίδειξη ευθυνοφοβίας και πρόχειρης διαχείρισης.

Γιατί αλήθεια, η «λύση» που επιλέγει η Πολιτεία είναι να τιμωρείται ένας θεσμός που επί σειρά ετών αποδείκνυε έμπρακτα ότι ξέρει να προλαμβάνει και να προστατεύει; Γιατί να απαγορευτεί το Ziria Festival, όταν δεκάδες αντίστοιχα φεστιβάλ πραγματοποιούνται ανεμπόδιστα σε όλη την Ελλάδα;

Η απαγόρευση παραμονής και κυκλοφορίας σε δάση κατά την αντιπυρική περίοδο είναι γνωστή και πάγια. Δεν ανακαλύψαμε τώρα τον τροχό. Όμως το να εφαρμόζεται ξαφνικά «κατά γράμμα» μόνο για μία διοργάνωση, εγείρει ερωτήματα. Είναι όλα τα φεστιβάλ ίσα απέναντι στην Πολιτεία ή υπάρχουν «εύκολοι στόχοι» που θυσιάζονται για να φανεί έργο;

Ας μη γελιόμαστε: το Ziria Festival είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα. Εθελοντές, ομάδες πυρασφάλειας, συνεργασία με τις Αρχές, σχέδιο πρόληψης που – αν εφαρμοζόταν ως πρότυπο – θα έσωζε πολλές άλλες διοργανώσεις από κινδύνους. Πυρκαγιά σε Ziria Festival δεν ξέσπασε ποτέ. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα σοβαρής δουλειάς, ευθύνης και οργάνωσης.

Η φετινή απόφαση ακύρωσης, λοιπόν, δεν προστατεύει. Αντίθετα, υπονομεύει:

Την πολιτιστική ζωή της Ορεινής Κορινθίας.

Τον τουρισμό και τις τοπικές επιχειρήσεις που ζουν από την κίνηση του φεστιβάλ.

Την εμπιστοσύνη των πολιτών σε έναν κρατικό μηχανισμό που αντί να λογοδοτεί για τα λάθη του, μοιράζει απαγορεύσεις για να «καλύψει» τις ευθύνες.

Το ερώτημα είναι καίριο: Μιλάμε για το τέλος των φεστιβάλ στα βουνά της Ελλάδας ή για μια στοχευμένη απόφαση που αφορά μόνο το Ziria;
Αν ισχύει το πρώτο, τότε η Πολιτεία ανοίγει επικίνδυνους δρόμους, ακυρώνοντας με το «έτσι θέλω» μια ολόκληρη πολιτιστική κουλτούρα. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε πρόκειται για κατάφωρη αδικία και εμπάθεια απέναντι σε μια διοργάνωση που έχει γράψει τη δική της ιστορία.

Σε κάθε περίπτωση, η ουσία παραμένει: η ακύρωση του Ziria Festival δεν είναι λύση. Είναι το σύμπτωμα ενός κράτους που αντί να διορθώσει τις δικές του αστοχίες, προτιμά να κόβει το κεφάλι εκείνου που ξεχωρίζει.

Αντώνης Σουκαράς