Mεσημέρι Παρασκευής κέντρο Αθήνας.

Η φρίκη σε όλο της το μεγαλείο.

Η φρίκη που έχει πάρει το πρόσωπο των απλών καθημερινών ανθρώπων. Η βία ,το τέρας, που έλαβε την μορφή των καθημερινών ανθρώπων του μόχθου. Που έλαβε την μορφή των ανθρώπων μιας συνηθισμένης γειτονιάς. Ο φούρναρης, το ψιλικατζίδικο, ο κρεοπώλης, η κομμώτρια βία, το τέρας, που έλαβε την μορφή τους και εισέβαλε στο βλέμμα τους , στο βλέμμα μου.

Κανονικοί άνθρωποι, και όχι βαμπίρ, κλωτσάνε μετά μανίας , δέρνουν μέχρι θανάτου.

Προχθές το κεφάλι ενός αλλοδαπού, χθες έναν πολιτικό, σήμερα τα πλευρά ενός ναρκομανούς που πήγε να κλέψει και να το σκάσει τρεκλίζοντας.

Θα μου πεις, ΕΓΩ πότε θα πάρω το νόμο στα χέρια μου για όλα αυτά που μου έχουν κάνει;

Θα μου πεις ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΏ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΟΥ όταν εισβάλει ένα πρεζόνι να μου την πάρει και έχει( ή δεν έχει μαχαίρι;).

Το τελευταίο είναι γρίφος. Βεβαίως και πρέπει να την υπερασπιστείς. Γιατί σε αυτήν εδώ την χώρα έχει χαθεί κάθε ίχνος λογικής γι αυτό και ο θυμός είναι τεράστιος. Είναι τυφλός. Έχει το ακαταλόγιστο σε μια κοινωνία που ακόμα επιμένει να είναι καθωσπρέπει.

Και εκτονώνει την τυφλή της βία στο αδύναμο σώμα ενός πρεζονιού. Που έπεσε κάτω . Και μαζεύτηκαν 2 και τρεις.. Και αντι να τον ακινητοποιήσουν και να τον παραδώσουν στην αστυνομία που ερχόταν, τον σκότωσαν. Και το φρικιαστικότερο, πέντε , έξι και εφτά κοιτούσαν. Και στα μπαλκόνια οι απλοί παρατηρητές. Κανονικοί άνθρωποι , όπως λέμε μεταξύ μας , με τόση βία μέσα τους..

Τι είναι άραγε πιο σοκαριστικό, με εκείνους που έδιναν κλωτσιές, ή με τους παρατηρητές που έστεκαν αποχαυνωμένοι;

Μια εξέδρα θεατών που δεν έκανε τίποτα να αναχαιτίσει το επεισόδιο.

Κανονικοί άνθρωποι, όπως λέμε μεταξύ μας, με προσωπεία τεράτων!

Ε.Σ.