Το Κιάτο και η Κορινθία δεν έχασαν απλώς έναν ενεργό πολίτη του πολιτισμού· έχασαν έναν πυρήνα. Έναν άνθρωπο που για δεκαετίες λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος, ως γεννήτρια ιδεών, ως σημείο αναφοράς για όσους πίστευαν ότι η μουσική, η τέχνη και η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.

Ο Κώστας δεν περίμενε να υπάρξουν συνθήκες. Τις δημιουργούσε. Εκεί που δεν υπήρχε σκηνή, την έστηνε. Εκεί που δεν υπήρχε βήμα, το άνοιγε. Εκεί που κάποιοι έβλεπαν επαρχία, εκείνος έβλεπε δυνατότητα. Και αυτή η ματιά του ήταν ίσως το μεγαλύτερο δώρο που άφησε πίσω.

Δεν λειτούργησε ποτέ ως διαχειριστής πολιτισμού. Δεν φόρεσε ταμπέλες, δεν μπήκε σε καλούπια, δεν έκανε εκπτώσεις για να γίνει αρεστός. Ο τρόπος του ήταν ευθύς, ασυμβίβαστος, βαθιά ανθρώπινος. Υπηρέτησε το ροκ όχι ως μουσικό είδος, αλλά ως στάση ζωής: ελευθερία, δικαιοσύνη, αντισυμβατικότητα, συλλογικότητα.

Μέσα από τη Fifth Dimension, τη Rock Συνάντηση Κιάτου, το ραδιόφωνο, το γράψιμο, την καταγραφή της τοπικής ιστορίας, κατάφερε κάτι σπάνιο. Να δώσει αξία σε ανθρώπους και προσπάθειες που αλλιώς θα έμεναν στο περιθώριο. Πίστεψε στους νέους δημιουργούς πριν πιστέψουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Ένωσε γενιές, ήχους, ιδέες. Έφτιαξε κοινότητα.

Και όλα αυτά χωρίς θόρυβο. Χωρίς μεγάλα λόγια. Με δουλειά.

Η απώλειά του αφήνει ένα κενό που δεν καλύπτεται εύκολα, γιατί δεν αντικαθίσταται ένας άνθρωπος που λειτουργούσε ως σημείο αναφοράς. Όμως το αποτύπωμά του είναι ήδη εδώ. Στις μουσικές που συνεχίζουν να ακούγονται, στους ανθρώπους που συνεχίζουν να δημιουργούν, στις μνήμες που έγιναν συλλογική ιστορία.

Ο Κώστας Καραμπέτσος δεν έφυγε «ξαφνικά» μόνο βιολογικά. Έφυγε σε μια στιγμή που ήταν ακόμα παρών, ενεργός, δοτικός. Και ίσως αυτό πονάει περισσότερο. Αλλά αν κάτι άφησε, είναι η ευθύνη της συνέχειας. Να μην αφήσουν όσοι ήταν πιο κοντάτου – αλλά και όλοι μας – όσα χτίστηκαν να σβήσουν. Να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα του όχι με μνημόσυνα, αλλά με πράξεις.

Γιατί τελικά, κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια. Μένουν στον τρόπο που κοιτάς τον τόπο σου. Στον τρόπο που ακούς μουσική. Στον τρόπο που επιμένεις.

Καλό ταξίδι, Κώστα.

Αντώνης Σουκαράς