Κάθε σκέψη μου, κάθε καρδιακὸς παλμὸς συνδέονται μὲ τὸ αἴνιγμα τῆς θείας Του βουλῆς, ἡ ὁποία μὲ καλεῖ νὰ ὑπηρετήσω μὲ ταπείνωση, πίστη καὶ ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη « ὡς Θεοῦ διάκονος».

«Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως».

Τὸν δοξάζω καὶ Τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὴν δύναμη ποὺ μοῦ παρέχει καὶ γιὰ τὴν ἀκατάπαυστη καθοδήγηση ποὺ αἰσθάνομαι νὰ ῥέῃ ὡς ποταμὸς ἐντὸς τῆς ψυχῆς μου.

Σήμερα, αὐτή ἡ ἁγία καὶ ἱστορικὴ γῆ τῆς Κορίνθου γίνεται δι’ ἐμέ τόπος προσωπικῆς Πεντηκοστῆς. Ἐδῶ, ὅπου ἀντήχησε τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ὅπου ἐπὶ τοῦ βήματος τοῦ Γαλλίωνος «τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, καὶ ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα», στέκομαι μὲ δέος, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐλπίδα, πίστη καὶ ἀγάπη, γιὰ νὰ συνεχίσω τὸ αὐτὸ ἀποστολικὸ ἔργο του καὶ ὅπως «χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον», μετὰ τὴν εὐλογημένη διετή διακονία μου ὡς βοηθὸς ἐπίσκοπος τοῦ Μακαριωτάτου ἔρχομαι ἐξ Ἀθηνῶν εἰς Κόρινθον…

…Καλούμαι τώρα νὰ διακονήσω μιὰ πόλη σύμβολο. Ἡ Κόρινθος δὲν εἶναι ἀπλῶς μία πόλη· εἶναι σταυροδρόμι ἱστορίας καὶ πνεύματος, κέντρο πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ κοιτίδα πίστεως.

Ἀπὸ τοὺς μύθους τοῦ Βελλερεφόντη καὶ τοῦ Ἠρακλῆ, ἕως τὰ μαρμάρινα στολίδια τοῦ ἀρχαίου ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος, κι ἀπὸ τὴ μεγαλοπρέπεια τῆς ἀρχαίας ἀγορᾶς ἕως τὸν ταπεινὸ οἶκο ποὺ φιλοξένησε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ἡ Κόρινθος πάντοτε ἀναζητοῦσε τὸ φῶς — ἄλλοτε τὸ φῶς τῆς σοφίας, καὶ τώρα τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἐδῶ, στὸν ἀρχαῖο λιμένα τῶν Κεγχρεῶν, ἐν μέσῳ ἐμπόρων καὶ στοῶν, ἤχησε ἡ φωνὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: ἡ φωνὴ ποὺ ἔσχισε τὸν ἀέρα καὶ τὰ δεσμὰ τοῦ κόσμου, ἡ φωνὴ ποὺ ἔφερε στὴν ἀμαρτωλὴ πόλη τὸν λόγο τῆς σωτηρίας.

Στοὺς δρόμους αὐτῆς τῆς πόλεως περπάτησε ὁ Παῦλος, ἐκήρυξε τὸν Ἐσταυρωμένο, ἐβάπτισε πιστούς, ἴδρυσε τὴν Ἐκκλησία. Ἐδῶ ἔγραψε τὶς ἐπιστολὲς του ποὺ ἤλλαξαν τὸν ῥοῦ τῆς θεολογίας καὶ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀπὸ ἐδῶ ξεκίνησε ἡ ἀποστολὴ ποὺ ἕνωσε Ἀνατολὴ καὶ Δύση, ἱστορία καὶ αἰωνιότητα.

Ἐδῶ εἶναι καὶ ἡ βυζαντινὴ Κόρινθος, μὲ τὰ πολυάριθμα μοναστήρια της· καὶ ἡ Κόρινθος τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τῆς Ἐπαναστάσεως, μὲ τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς νεομάρτυρες, μὲ τὰ ἡρωικὰ Δερβενάκια, ἀλλὰ καὶ ἡ Κόρινθος τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος, μιὰ πόλη ζῶσα ποὺ παλεύει μὲ πίστη καὶ δημιουργία νὰ διατηρήσει τὴν ὑψηλὴ θέση της στὴ συνείδηση τοῦ νεοέλληνα.

Ὅλα αὐτὰ συνθέτουν, ὡς ψηφῖδες, ἕναν τόπο ἱερό, τόπο σταυρικὸ ἀλλὰ καὶ ἀναστάσιμο. Αὐτὴν τὴν πόλη καλοῦμαι νὰ διακονήσω. Δὲν δειλιῶ, γιατί δὲν εἶμαι μόνος, «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ»
Ἔχω καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων ὡς προστασία κραταιὰ καὶ διαρκή.

Ζοῦμε τὴν ἐποχή ὅπου ἡ ἀνθρωπινὴ ὕπαρξη ψηφιοποιεῖται, ὅπου ὁ ἄνθρωπος κινδυνεύει νὰ μετατραπεῖ σὲ ἀριθμό ἢ σὲ δεδομένο. Στὴν εἰκονικὴ πραγματικότητα, τὸ πρόσωπο ἀπειλεῖται νὰ χαθεῖ πίσω ἀπὸ ὀθόνες καὶ ἀλγορίθμους. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη μπορεῖ νὰ μιμηθῇ τὴ λογική, ποτέ ὅμως δὲν θὰ γνωρίσει τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης, γιατί μόνον ἡ ἀνθρώπινη καρδία καὶ οὐχὶ ὁ ἐπεξεργαστὴς δεδομένων, εἶναι ὁ «ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος»

Παραδίδω τὸν ἐαυτό μου στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ σ’ ὅλους ἐσᾶς. Προσεύχομαι κάθε λόγος, κάθε ἀπόφαση, κάθε ἔργο νὰ περνᾷ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ καταλήγει στὴν Ἀνάσταση.

«Δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ».

«Λοιπὸν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλεῖσθε, τὸ αὐτὸ φρονεῖτε, εἰρηνεύετε, καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν».

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν»