Και φωνή και κορμάρα – Η αυτοκρατορία των αλάνθαστων ηλιθίων

Το σώμα μας δεν μας ανήκει και δεν λησμονούν να μας το υπενθυμίζουν δεικτικά κάθε που νομίζαμε πως το ξέχασαν.
Γράφει στο klife.gr η Ειρήνη Παπαγιαννοπούλου.

Τι κι αν η Έλενα – κι η κάθε Έλενα – κατέκτησε τον κόσμο ή δεν το κατέκτησε, τι κι αν κάναμε τον περίγυρό μας δικό μας κόσμο, πέσαμε, σηκωθήκαμε και εξελιχθήκαμε, πάντα για κάποιους κάτι θα περικλείνει από την αισθητική τους και θα μας κρίνουν έως αν αυτό να είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, με την αποψάρα τους να εκλαμβάνεται ως βίβλος.

Πάχυνες και θες να τραγουδήσεις και να χορέψεις; 39 χρονών γυναίκα; Χαίρε θράσος!

Είναι λοιπόν ντροπή να μεγαλώνεις και να αλλάζεις. Αν είσαι ωστόσο άντρας, είσαι απλά γοητευτικός.

Στο πρόσωπο της Έλενας βλέπουμε κάθε μία από εμάς. Δεν είναι ένα ακόμη πικρόχολο σχόλιο. Είναι μία αιώνια ρητορική.

Αφορά την ηλικία, τα κιλά, την περίοδο, την σεξουαλική επιθυμία και τόσα άλλα.

Και η κάθε έλλογη λαχτάρα, γίνεται ένα με μία επιβεβλημένη ντροπή από την οποία όποια παραπαίει και δεν είναι υπάκουη, δεν έχει θέση στον ήλιο. Στην διεκδίκηση της κοινωνικής αποδοχής, πολλές γυναίκες πασχίζουν να ανατρέψουν τα αναπόδραστα.

Οι προσβολές εκτοξεύονται από θέση εξουσίας. Λίγο τους νοιάζει αν μια γυναίκα είναι λεπτή ή παχιά, με μεγάλο ή μικρό στήθος, ψηλή ή κοντή, αν έχει ραγάδες, κυτταρίτιδα, σημάδια ή οτιδήποτε. Το γεγονός του γένους είναι αρκετό για να μην περάσει αλώβητη από την κριτική.

Μέχρι και η Μπελούτσι πέφτει στο στόμα τους, εμείς θα γλιτώσουμε;

Τα ελαττώματά μας, δεν είναι αντικείμενα προς επισκευή. Ίσως αποτελούν μία πυξίδα προς τα πού θα ρίξει την σπόντα της ο οδηγός κριτικής της πατριαρχίας. Εντούτοις, το κοινό αυτό αίσθημα μας ενώνει και μας τονώνει, έστω και κάτω από το περιοριστικό αυτό μικροσκόπιο.

Όλοι εκείνοι που μας σχολιάζουν για το σώμα μας, θέλουν να φυτέψουν μέσα μας την ντροπή και το αίσθημα της κατωτερότητας.
Αν χάσουν τελικά έδαφος, ας περάσουν να πάρουν την σούπα τους.