Ο λόγος είναι, ότι αρκετοί από όσους ωρύονται, τυγχάνει να γελάνε με αστεία όπως «την γυναίκα πρέπει να την χτυπάς χωρίς λόγο, τον ξέρει εκείνη». Είναι επίσης οι κληρονόμοι του «άμα δεν πίνει και δεν χαρτοπαίζει ο άντρας, είναι καλός».

Ακολουθούν οι γνωστές αφηγήσεις περί υψίστης σημασίας του θεσμού της οικογενείας με πρόσημα που μας αναγάγουν στο «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια», διότι ασφαλώς ο θεσμός συντελείται αμιγώς από έναν άντρα και μία γυναίκα. Τώρα αν τυγχάνει να είναι μία μητέρα ας πούμε χήρα, ή οι γονείς αφήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο από δυστύχημα και το παιδί μεγαλώσει με μία γιαγιά και με τους θείους, με τι φόντα να το τιτλοφορήσεις όλο αυτό οικογένεια;

Επίσης, τι σημασία έχει αν είναι ο σύζυγος λίγο οξύθυμος και κακοποιεί την σύζυγο; Αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα και ασφαλώς δεν πρόκειται ποτέ να αγγίξει το παιδί. Κι αυτό είναι αρκετά λογικό για να μην του εντυπωθούν οι στιγμές βίας, να το τραυματίσουν για πάντα, να το κάνουν κι αυτόν ενδεχομένως κακοποιητικό με τις γυναίκες της ζωής του ή το κορίτσι ανεκτικό στην κακομεταχείριση. Το παιδί θα έχει μεγαλώσει με συνεπιμέλεια κι αυτό θα είναι αρκετό για να βγει ένας άρτιος πολίτης για την κοινωνία.

«Έχουν αλλάξει τα πάντα. Ακόμη και στο θέμα των διαζυγίων έχετε αντιληφθεί ότι έχουμε υπερδιπλάσια διαζύγια –δυστυχώς! Δυστυχέστατα!- σήμερα απ’ ότι είχαμε το 1983;»

Καλά τα λέτε κύριε Λοβέρδε μου, τι να μας πει και ο ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ξέρουν οι άλλοι καλύτερα από εμάς; Πάει η άλλη, διαβάζει, ξυπνάει, ταξιδεύει, της δίνει εκεί ένα σκαμπίλι ο άντρας της και πάει και χωρίζει για ψύλλου πήδημα, αντί να μακαρίζει την τύχη της που έχει έναν πατέρα για το παιδί της.
Αχάριστα και τα παιδιά, που βρέχουν το σεντόνι από τον φόβο τους στο κρεβάτι, στην ιδέα πως θα γυρίσει ο μπαμπάς μεθυσμένος και θα ξεσπάσει σε όλους και κυρίως στη μαμά.