Ας ξεκινήσουμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος προσπαθεί να μεταδώσει στους φίλους της παράταξης ότι στόχος στις επόμενες εκλογές (άσχετο το πότε αυτές θα διεξαχθούν) είναι και πάλι η αυτοδυναμία. Βέβαια για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, το σενάριο αυτό μοιάζει να είναι πέρα από κάθε φαντασία. Και αυτό το γνωρίζει τόσο ο ίδιος, όσο και οι συνεργάτες του. Το χαρτί των δεύτερων εκλογών σε περίπτωση αποτυχίας στην κάλπη της απλής αναλογικής βρίσκεται στο πλάνο, αλλά με δεδομένο ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος δεν θα καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και αν υποθέσουμε ότι συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, ποιος εγγυάται ότι ο σημερινός πρωθυπουργός θα βρει συμμαχίες; Προφανώς και το ΠΑΣΟΚ είναι μια περίπτωση που θα γλυκοκοίταζαν στην Πειραιώς, αλλά μετά και την ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη στο πρόσφατο συνέδριο φαίνεται να απομακρύνεται, μιας και μιλώντας για την επόμενη μέρα αναφέρθηκε σε “κυβέρνηση με σοσιαλδημοκρατικό κορμό, πρόγραμμα και αντίστοιχη στελέχωση”.

Στην αντίπερα όχθη έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αρχικά έχει κάνει ξεκάθαρο πως θα έβλεπε μια κυβέρνηση συνεργασίας, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα στο ΠΑΣΟΚ και σε δεύτερο χρόνο στο ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Από την άλλη όμως διαπιστώνει ότι στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ένα μέτωπο που είναι ακραία αντίθετο (κυρίως μέσα στο ΠΑΣΟΚ) και στη δεύτερη αρκετές προϋποθέσεις για να επέλθει τελικά μια τέτοια συνεργασία. Σε κάθε περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη είναι σαφώς πιο κοντά στον σχεδιασμό που παρουσιάζει ο Αλέξης Τσίπρας αν και ο πρώτος προσάπτει συνεχώς στον πρώην πρωθυπουργό λαϊκισμό.

Για τον Κυριάκο Βελόπουλο δεν έχουμε να πούμε πολλά. Μπορεί να μην γνωρίζουμε αν θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή, ωστόσο δεν φαίνεται να υπάρχει πρόθεση από καμία πλευρά για συνεργασία, ενώ και το ΚΚΕ εμφανίζεται σε απόσταση από όλες αυτές τις συζητήσεις και δεν πρόκειται να μετέχει – ακόμα και αν του γίνει πρόταση – σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα. Ακόμα και οι ψίθυροι που ακούγονται για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, παραμένουν απλά ψίθυροι για την ώρα και τίποτα περισσότερο.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι μια μακρά προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσεις από όλες τις παρατάξεις, με δεδομένο ότι η φημολογία για πρόωρες εκλογές “φουντώνει”. Η Νέα Δημοκρατίας καλείται να βρει τρόπους διαχείρισης για το τεράστιο δημόσιο χρέος, την αύξηση του κόστους δανεισμού, τη ραγδαία αύξηση των ελλειμμάτων, τον πληθωρισμό, αλλά και την εκτόξευση της ακρίβειας που πλήττει καθημερινά τη μικρομεσαία τάξη, και αναμένεται να γιγαντωθεί όσο περνάει ο καιρός. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε όλα αυτά, φαίνεται πολύ σταθερός στις τάξεις του κόσμου που τον στήριξαν στις τελευταίες εκλογές, ενώ βγαίνει κερδισμένος τόσο από τους χειρισμούς της κυβέρνησης, όσο και από το γεγονός πως κατάφερε σχεδόν να τριπλασιάσει τα μέλη του πανελλαδικά. Τέλος το ΠΑΣΟΚ χαράζει το δρόμο του και μάλλον αυτό είναι χρονοβόρο, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι κάλπες να βρουν τη διαδικασία στη μέση. Το αποτέλεσμα άγνωστο!