Δεν χάλασε τώρα ο κόσμος, ούτε τρελάθηκε από την πανδημία. Διαπράχθηκε ακόμη μια γυναικοκτονία. Σε πειράζει η λέξη, γιατί νομίζεις ότι πρόκειται για ακόμη μία δολοφονία. Η κανονικότητα του αίσχους πέρασε στη διαχρονία.

Κι αν αναρωτιέστε τι έπαθαν ξαφνικά οι άντρες, δεν το ‘παθαν εν μία νυκτί. Η κακοποίηση είναι κουλτούρα αποδεκτή, που βγήκε πλέον στο φως, ελπίζω ανεπιστρεπτί.

Δεν είναι εγκληματικότητα, πάθος ή ρομαντικότητα – είναι άλλη μια φρικαλεότητα.

Είναι η ανείπωτη εικασία που όλες είχαμε εξαρχής και βγήκε αληθής. Κι επειδή πάλι υπερβολικές θα πρόφταινες να μας πεις, σωπάσαμε ξανά εμείς.

Ήταν παιδί και ήταν γυναίκα και ήθελε να είναι ελεύθερη και χαρούμενη με το μωρό της κι ας είχε εκείνο για πατέρα κάποιον απαίσιο.

Ήθελε να πάει εκδρομή, να έχει φίλες, να έχει οικογένεια, το σκυλάκι της και τις γάτες της, να αγαπά και να αγαπιέται.

Ήθελε να νοείται σαν άνθρωπος κι όχι να ορίζεται από τις άρρωστες βουλές ενός δυνάστη που κάποτε αγάπησε.

Κι ο Μπάμπης δεν είναι ένας ακόμη όμορφος ή ψυχοπαθής. Είναι ένας από τους εκατομμύρια γυναικοκτόνους που από καταβολής, έμαθε πως είναι λογικό να χειραγωγείς, μόνο και μόνο επειδή κάποια είναι γυναίκα να της επιβληθείς.