Η Χρυσή Αυγή είναι ένα δημιούργημα που χτίστηκε επί σειρά ετών από ανθρώπους της εξουσίας που νομιμοποιούσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – προφορικά και πρακτικά – τις ιδέες της, οι οποίοι ακόμα και σήμερα της δίνουν την ευκαιρία να διεισδύσει σε σχολεία, σε νέα παιδιά και λαϊκές συνοικίες.

Ο χρυσαυγιτισμός είναι εδώ και δεν χρειάζεται να έχει μαύρα κοντομάνικα μπλουζάκια, μαίανδρο και ξυρισμένο κεφάλι. Αναρριχάται μέσα από δημοσιεύσεις ονομάτων νηπίων στο διαδίκτυο, μέσα από πογκρόμ εναντίον αντιφασιστών φοιτητών, μέσα από ομαδικές επιθέσεις σε μεμονωμένα άτομα, μέσα από τον ρατσιστικό λόγο στο διαδίκτυο, μέσα από την κεκαλυμμένη νοικοκυροσύνη που στοχοποιεί ΛΟΑΤΚΙ και μετανάστες. Και σε όλα αυτά, μπαίνει το περιτύλιγμα των “δύο άκρων” και της “καταδίκης της βίας από όπου και αν προέρχεται”.

Μιας και η ακροδεξιά μας υπενθύμισε τις τελευταίες ημέρες με τον καλύτερο τρόπο ότι “δεν έχουμε τελειώσει με τον φασισμό”, όπως είπε και η Μάγδα Φύσσα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλες οι προοδευτικές δυνάμεις που δηλώνουν ξεκάθαρα και χωρίς “ναι μεν αλλά” την εναντίωση τους απέναντι σε ναζιστικά στοιχεία, οφείλουν από αύριο το πρωί να ξεκινήσουν και πάλι τον αγώνα για να επιστρέψουν οι άνθρωποι αυτοί εκεί που ανήκουν. Η Αριστερά έχει χρέος να έρθει και πάλι κοντά στους απλούς, καθημερινούς, λαϊκούς ανθρώπους και με διαφορετικά επιχειρήματα να πείσει. Διότι αν αποτύχει, τότε η Χρυσή Αυγή και όλες οι μετονομασίες της θα παραμένουν απλά ένα άκρο που θα συγκρούεται με κάποιο αντίπαλο στρατόπεδο. Και τότε, ναι, αυτό θα είναι μια μεγάλη ήττα τόσο για την ίδια την κοινωνία, όσο και για όσα πρεσβεύει η Αριστερά.

Μπορεί, λοιπόν, η απόφαση της Δικαιοσύνης να δημιουργεί ένα δομημένο και πολύ συγκεκριμένο δεδικασμένο για το μέλλον, μπορεί ο αντιφασισμός να δικαιώθηκε μέσα από τη δικαστική μάχη, ωστόσο, οι ακραίες φωνές είναι καθημερινά στους δρόμους και από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη. Είναι σε σπίτια, σε τηλεοράσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και σε πολιτικές θέσεις εντός κοινοβουλίου.

Το ουσιαστικότερο μήνυμα των ημερών, πέρασε μέσα από το πανό που σηκώθηκε στην πορεία μνήμης για τα 8 χρόνια της δολοφονίας του Παύλου. Αποτυπώνονταν τα πρόσωπα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της Ελένης Τοπαλούδη, του Παύλου Φύσσα, του Νίκου Τεμπονέρα, του Σαχζάτ Λουκμάν, του Μιχάλη Καλτεζά, του Βασίλη Μάγγου, του Αλεξ Μεσχισβίλι, του Ζακ Κωστόπουλου, του Μπερκίν Ελβάν, του Κάρλο Τζουλιάνι και του Τζορτζ Φλόιντ.

Δίπλα στη Μάγδα Φύσσα, εκτός από αντιφασίστες, εργατικά σωματεία, φοιτητές και μετανάστες, βρέθηκαν η μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου, ο δάσκαλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο γιος του Νίκου Τεμπονέρα, όπως και ο πατέρας και η αδελφή του Βασίλη Μάγγου. Μπροστά μπροστά συναντήθηκαν και πάλι, δύο μαυροφορεμένες γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, η μία από το μαχαίρι ενός φασίστα, η άλλη από τα χτυπήματα “νοικοκυραίων”, από αυτούς που τόσα χρόνια εκκόλαψαν και εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού.

Ο νεοφασισμός τολμώ να πω ότι είναι περισσότερο επικίνδυνος από την επίσημη εκδοχή του που πλέον βρίσκεται στη φυλακή. Διότι πλέον διαχέεται με πιο… “δημοκρατικό” λόγο, χωνεύεται πιο εύκολα από τη μάζα και μέσα σε λίγες μέρες δείχνει τα δόντια του. Στην προσπάθεια αυτή ρίχνονται νέες φασιστικές πολιτικές δημιουργίες, μέρος της δημοσιογραφίας με τα γνωστά “πλυντήρια”.

Ο αντιφασιστικός αγώνας θα πρέπει να είναι συνεχής και επίμονος, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αντίδρασης στην απέναντι πλευρά. Μέχρι να εξαφανιστεί και ο τελευταίος ακροδεξιός ψίθυρος!

Αντώνης Σουκαράς