Σήμερα θα γράψω για την σερβιτόρο που δεν έκανε το κορόιδο,που υπήρξε παρατηρητική και ανθρώπινη,που διακινδύνευσε τη θέση της ή να πέσει η απόπειρά της στο κενό.

“Θα θαυμάσω το βασανισμένο κορίτσι,που έσπασε τις αλυσίδες μιας ζωής σε μια στιγμή,που άντεξε το μαρτύριο του παραλογισμού στο τμήμα,που στέκεται όρθια και που ζητά βοήθεια,μετά το μαρτύριο που βίωνε από πάντα.”

Θα παραδεχτώ την γειτόνισσα που ζήτησε συγγνώμη που δεν είχε καταλάβει τίποτα.

Θα σφίξω το χέρι στους ακτιβιστές δικηγόρους και την επιμονή τους να σώσουν την κοπέλα.

Και θα αγκαλιάσω τις γυναίκες που έτρεξαν σαν αστραπή να βοηθήσουν την άγνωστη αδελφή μας και την κάθε θηλυκότητα. Που βγήκαν και που θα βγαίνουν στους δρόμους.

“Γιατί ο φεμινισμός δεν είναι μόδα κι ούτε τάσσεται υπέρ κανενός πολιτικού κοστουμιού.

Είναι εδώ για να πραγματώσει όσα η πολιτεία αρνείται πεισματικά να δει και εντέχνως συγκαλύπτει.”

Γιατί δεν είμαστε ανταγωνιστικές όπως θαρρούν κάποιοι για να μπορούν να μας διαιρούν και να μας βασιλεύουν.

Συνεργατικές είμαστε και αποτελεσματικές.