Ακούγοντας σήμερα τόσα περιστατικά κακοποίησης σε όλες τις μορφές πόσοι δεν αναρωτηθήκαμε «Μα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι;». Δυστυχώς, στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο μας τα φαινόμενα αυτά δεν έχουν ακόμα εξαλειφθεί. Ίσως όμως ήρθε η στιγμή να γίνει. Ίσως ήρθε η στιγμή να αγκαλιαστούμε. Τώρα που απαγορεύονται οι αγκαλιές, ίσως πρέπει να απλώσουμε το χέρι σε αυτόν που βασανίστηκε. Να του πούμε «Δεν είσαι μόνος. Είμαι εδώ για να σε ακούσω. Είμαι εδώ για να σε σώσω από την κόλαση σου.» Πάντα θα υπάρχουν ψυχολογικές διαταραχές που σχετίζονται με το γενετήσιο ένστικτο και με άλλου είδους ανάρμοστες συμπεριφορές. ΑΛΛΑ, εμείς οι «υγιείς» οφείλουμε να διαφυλάξουμε την ψυχή των παιδιών μας. Να αποτρέψουμε την σεξιστική συμπεριφορά μιας ολόκληρης κουλτούρας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Πολύ συχνά τα θύματα κατηγορούν τον εαυτό τους για το γεγονός που τους συνέβη, και αυτή η αυτοκατηγορία οδηγεί στο συναίσθημα της ντροπής και της ενοχής. Και βγαίνει μετά κάποιος με τέτοια ευκολία, χωρίς κανένα αίσθημα συμπόνιας και ανθρωπιάς και ρωτά «γιατί δεν το είπε νωρίτερα». Η ντροπή, η ενοχή, ο φόβος που νοιώθει το θύμα από την μία, και η απειλή της κοινωνικής κατακραυγής από την άλλη οδηγούν στην σιωπή. Μίλα. Είμαστε μαζί σου! Γιατί όταν ένα παιδί κακοποιείται δεν υπάρχει άλλη πλευρά. Υπάρχει μόνο η πλευρά του θύματος. Για να μην υπάρξει αύριο άλλος γονιός που θα αγωνιά για το πώς θα φερθούν στο παιδί του: στην εκπαίδευση, στη δουλειά, στις αθλητικές δραστηριότητες και όπου αλλού. Για να μην υπάρξει άλλος νέος που θα αμφιβάλλει για τους λόγους που κέρδισε μια δουλειά, έναν ρόλο ή ένα μετάλλιο. Γιατί και αυτό είναι βία. Να σου λένε «ξέρουμε πως πήρε τον ρόλο η/ο τάδε» επειδή τυγχάνει να είναι ευπαρουσίαστη ή ομοφυλόφιλος. Εμείς οι ηθοποιοί το ξέρουμε καλά αυτό.

Κάποιοι λένε να σταματήσουν τα κουτσομπολιά. Πως πρέπει να προστατέψουμε το χώρο του θεάτρου. Το θέατρο δεν έχει ανάγκη να σωθεί, δεν χρήζει προστασίας. Το παιδί πρέπει να σωθεί, όπως λέει και ο Σιδηρόπουλος. Το θέατρο δεν έχει την ανάγκη μας. Είναι κάτι μαγικό που δεν αμαυρώνεται η ουσία του επειδή κάποιοι ήταν σάπιοι. Το θέατρο ζούσε, ζει και θα ζει για πάντα. Πρέπει απλώς να καθαρίσουμε τη μούχλα που έχει απλωθεί στους τοίχους του.

Υπερασπίσου λοιπόν το παιδί. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.