Τη μία θα είναι η πολιτική ζωή (που αν μη τι άλλο είναι συναρπαστική), την άλλη θα είναι οι ράτσες των μεδουσών που είμαστε “υποχρεωμένοι” να γνωρίζουμε. Και κάπου εκεί ανάμεσα, μπορεί να υπάρχει ένα τηλεπαιχνίδι, το οποίο θα σε κάνει υπερήφανο.

Τώρα θα πείτε, πως γίνεται να κάνει μια πόλη υπερήφανη ένα τηλεπαιχνίδι… Kαι όμως, υπάρχει τρόπος! Οταν μας ήρθε η πληροφορία ότι σε τηλεπαιχνίδι του έρωτα και της αγάπης θα πάρει μέρος ένα δικό μας παιδί, ομολογούμε ότι μπήκαμε στη διαδικασία να παρακολουθήσουμε. Πάντα σύμφωνα με τις αντοχές μας.

Στην αρχή  υπήρχε μια αυτοπαρουσίαση κάθε παίκτη. Με μάτια και αυτιά ανοιχτά, ώστε να μη χαθεί ούτε λέξη. Οταν ολοκληρώθηκε η μόλις λίγων δευτερολέπτων παρουσίαση, βγήκε ένα συμπέρασμα.

Υπάρχει και στην πόλη μας το φαινόμενο… Σπαλιάρας. Και μάλιστα των φτωχών. Ναι ναι, των φτωχών, όπως το διαβάσατε. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, η κρίση έχει χτυπήσει παντού. Στην τσέπη, στον πολιτισμό, στην κουλτούρα και όχι μόνο.

Και γιατί Γιάννης Σπαλιάρας; Διότι και εκείνος – από όσα έχει πει – θεωρεί ότι η μονογαμία δεν είναι ένα από τα πλεονεκτήματά του! Είνα σαν τα πουλάκια. Πώς το λένε; Που πετάνε από κανάρα σε κανάρα. Εεε, κάπως έτσι να τον φαντάζεστε!

Αφήστε που ο άνθρωπος στριμώχνεται στη μικρή και ταπεινή Κόρινθο. Δεν τον χωράει λέμε με τίποτα… Να τον στείλουμε στην Αθήνα; Μπα, θα χαθεί, εκεί είναι ο original. Στη Θεσσαλονίκη; Και εκεί δεν θα έχει 3-4 του σιναφιού; Αναμένουμε τις προτάσεις σας, εκτός και αν γέμισε ο τόπος Σπαλιάρες, οπότε θα τον περιορίσουμε τον άνθρωπο στο χωριό.

Μέσα σε όλα αυτά, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια. Να αισθανόμαστε υπερήφανοι ή όχι για την επιτυχία της πόλης μας σε πανελλαδικό επίπεδο; Είμαστε 100 χρόνια μπροστά ή πίσω; Κερδίσαμε τίποτα ή τα έχουμε χάσει όλα; Βοηθήστε σύντροφοι, βρισκόμαστε σε σύγχυση και δεν ξέρουμε αν φταίει ο Γιάννης ή αν χρειαζόμαστε ψυχίατρο!

Πολλά τα ερωτηματικά και η κλεψύδρα αδειάζει…