Κι εδώ αρχίζει το παράλογο ή μάλλον, το ελληνικό κράτος στην πιο κυνική του εκδοχή.

Ο πυροσβέστης είναι εποχικός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους μόνιμους συναδέλφους του στα σώματα ασφαλείας – αλλά έχει τις ίδιες υποχρεώσεις. Οφείλει να μπαίνει στη φωτιά με τον ίδιο κίνδυνο για τη ζωή του, να σβήνει τις ίδιες φλόγες, να προστατεύει την ίδια ανθρώπινη ζωή και περιουσία. Όμως δεν «δικαιούται» να νοσηλευτεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο.

Έτσι, παρά τη σοβαρότητα των εγκαυμάτων του, αποφασίστηκε αρχικά η μεταφορά του στο Θριάσιο Νοσοκομείο. Γιατί πολύ απλά… είναι εποχικός. Δεν προβλέπεται. Δεν δικαιούται.

Χρειάστηκε η παρέμβαση του αρμόδιου Υπουργού ώστε να αλλάξει ο προορισμός και ο τραυματίας πυροσβέστης να διακομιστεί τελικά στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας.

Μια μικρή νίκη της κοινής λογικής. Γιατί όσο το κράτος θυμάται τους πυροσβέστες μόνο όταν κρατούν τη μάνικα, αλλά τους ξεχνά όταν χρειάζονται νοσηλεία, η έννοια της «θυσίας» θα παραμένει μονόπλευρη.