Σε διάστημα λιγότερο των δέκα λεπτών ο Σωτήρης Τσαφούλιας μας δίδαξε ηθική και ενσυναίσθηση. Βασικά, είπε όλα όσα θα ήθελε ο καθένας να πει, αλλά δεν έβρισκε την υπομονή, δεν είχε τον τρόπο, δεν μπορούσε να βάλει σκέψεις και απόψεις σε μια σειρά. Εκείνος, όμως, ξεκίνησε λέγοντας πως δεν θεωρεί ότι θα έπρεπε να βγαίνει να μιλάει, αλλά το κάνει ώστε να προστατέψει τις φωνές που βρίσκουν το θάρρος να μιλούν. Και η απόφαση του αυτή, κρίνεται ολόσωστη εκ του αποτελέσματος. Διότι αυτά τα εννιά λεπτά αξίζει να τα προβάλει κανείς στα ίδια του τα παιδιά. Αξίζει να διδάσκονται στα σχολεία από δασκάλους και καθηγητές. Είναι γνώση και παρακαταθήκη για το μέλλον.

Εβαλε την αγάπη σε πρώτο πλάνο, τονίζοντας πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπέφεραν, συνεχίζουν να μιλούν με αγάπη, όπως για παράδειγμα ο κ. Μοθωναίος τον οποίο χαρακτήρισε “τεράστιο καλλιτέχνη” – “όχι γιατί ασκεί την υποκριτική – αλλά γιατί έχει υποστεί τόση ασχήμια από το ανθρώπινο είδος και ξυπνάει κάθε πρωί και λέει στον εαυτό του ότι αξίζει τη χαρά και δέχεται την αγκαλιά ενός ανθρώπου. Αυτό είναι καλλιτεχνία. Δεν είναι να στέκεσαι στην Επίδαυρο και να τραβάς μονολόγους και να συντονίζονται οι πέτρες. Οι πέτρες και τα σανίδια δεν είναι τίποτα χωρίς τους ανθρώπους. Τίποτα από όσα έφτιαξε ο άνθρωπος δεν είναι πάνω από τον ίδιο τον ανθρωπο”.

“Δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης αν δεν είναι πρώτα σπουδαίος άνθρωπος. Καλλιτέχνης δεν είναι επάγγελμα, καλλιτέχνης είναι η εξέλιξη του ανθρώπου”, είπε σε κάποιο σημείο των συγκλονιστικών λέξεων έβγαιναν από το στόμα του και χρειάστηκε χαρτί και μολύβι ώστε να σημειωθούν.

Μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο γνωστός σκηνοθέτης του “Ετερος Εγώ” έστειλε και ένα μήνυμα σε όσους από φόβο δεν βγαίνουν να μιλήσουν για τις δικές τους ιστορίες πόνου “Ποιος είμαι εγώ, είμαι ο κανένας για να βγω να μιλήσω, φοβάμαι να καταθέσω. Θέλω να θυμίσω σ’ όλους αυτούς ότι το να είσαι ο κανένας έχει μεγάλη δύναμη, γιατί τα προβλήματα του Οδυσσέα στην Ομήρου Οδύσσεια ξεκινούν απ’ όταν ο κανένας αποφασίζει να πει το όνομά του ότι τον λένε Οδυσσέα. Ως κανένας τύφλωσε τον Πολύφημο, ως Οδυσσέας υπέστη την οργή του Ποσειδώνα”.

Από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό, ο Σωτήρης Τσαφούλιας ήταν καταιγιστικός, καθηλωτικός, δεν επέτρεψε ούτε στιγμή να ξεπεράσει το συναίσθημα του (και ενδεχομένως ο θυμός του) τα λόγια που ξεστόμιζε. Κατάφερε να πείσει ακόμα περισσότερο κόσμο για τα αυτονόητα, χρησιμοποιώντας συγκροτημένο λόγο, με τρανταχτά επιχειρήματα και χωρίς ίχνος λαϊκισμού.

Αν και τώρα υπάρχουν συνάνθρωποι “ναι μεν αλλά”, τότε σίγουρα γι’αυτούς η αρρώστια είναι ανίατη…

Αντώνης Σουκαράς