Ολα ξεκίνησαν το 1983 και όπως στις περισσότερες περιπτώσεις χειριστών κινηματογραφικής μηχανής, έτσι και ο Peter Καραβούλης βρέθηκε να είναι μαθητευόμενος σε ένα επάγγελμα που όχι μόνο δεν γνώριζε πολύς κόσμος, αλλά δεν μπορούσαν και πολλοί να φανταστούν ότι σε ένα μικροσκοπικό δωματιάκι εργαζόταν κάποιος εντατικά για το τελικό αποτέλεσμα που έβγαινε στην οθόνη. Αν ρωτούσες τους θεατές, η πλειοψηφία θα σου έλεγε ότι η εικόνα προέρχεται από το πάτημα ενός κουμπιού σε ένα DVD. Μόνο έτσι δεν ήταν τα πράγματα όμως…

Οι ταινίες έρχονταν σε κομμάτια και αυτό από μόνο του ανάγκαζε τον εκάστοτε μηχανικό να “δέσει” το παζλ, να μοντάρει τα κομμάτια, ώστε τελικά η ταινία να προβληθεί ολόκληρη, χωρίς κενά, με τη σωστή σειρά. Από μόνη της η διαδικασία δεν ήταν εύκολη και αυτό την έκανε συναρπαστικά όπως μας διηγείται ο Peter.

Το να αρχίσει να ξετυλίγεται σωστά ένα φιλμ και όλα να λειτουργούν… ρολόι ίσως ακούγεται μια εύκολη διαδικασία, αλλά δεν είναι. Σε πραγματικό χρόνο μπορούν να συμβούν τα πάντα και φυσικά η οποιαδήποτε λύση να είναι χρονοβόρα.

Ο Peter έκανε τα πρώτα του βήματα σε ένα «κλειστό»επάγγελμα σαν αυτό, δίπλα στον Παναγιώτη Μπούτο (Ματσαράγκα), στον κινηματογράφο Ηλέκτρα στην Κόρινθο, εκεί όπου σήμερα βρίσκονται τα Public.

Στη συνέχεια εργάστηκε σε διάφορα σινεμά όπως το Rex, το ΛΑΪΣ, ο Απόλλωνας και Άλσος – Ηλέκτρα στο Λουτράκι. Η εμπειρία μέρα με την ημέρα, ταινία με την ταινία μεγάλωνε και πλέον είχε γίνει μια καθημερινότητα που δύσκολα σε άφησε να ξεκολλήσεις από πάνω της. Γιατί πολύ απλά η όλη διαδικασία ήταν μαγεία, σε ταξίδευε!

Τα χρόνια που ακολούθησαν βρέθηκε δίπλα στον μηχανικό Σταύρο Ζήκο, ενώ το 1988 δίνει τις πρώτες του εξετάσεις για δίπλωμα βοηθού χειριστή μηχανημάτων κινηματογραφικών ταινιών.

Για 6 χρόνια συνέχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας βοηθός πλέον, μέχρι που έφτασε η ώρα για το επόμενο βήμα. Ήταν έτοιμος να περάσει τις εξετάσεις για να γίνει χειριστής. Η καριέρα ως πρώτος χειριστής ξεκίνησε το 1994 και από τότε μέχρι το 2015 που η ειδικότητα «έσβησε», εργάστηκε σε πλήθος επιχειρήσεων του Νομού.

Και καθώς η διήγηση για όσα έζησε πίσω από τις αίθουσες και τις μεγάλες οθόνες συνεχίζεται, αρχίζει να μας ξετυλίγει το κουβάρι της προετοιμασίας για μια προβολή.

Το μοντάρισμα ήταν το Α και το Ω. Η ταινία ερχόταν σε κομμάτια από 15’ έως 20’ το κάθε ένα. Έπρεπε να γίνει test σε κάθε μια ξεχωριστά, έπειτα να ενωθούν μεταξύ τους και να περαστούν σε μπομπίνες.

Σχεδόν όλοι μας παλιότερα έχουμε πετύχει το λεγόμενο «μαύρο» στην οθόνη ή άλλα τεχνικά προβλήματα που τελικά δεν μας άφηναν να δούμε ολοκληρωμένη μια ταινία. Τι υπήρχε πίσω από ένα τέτοιο πρόβλημα όμως;

Οι παλιές μηχανές λειτουργούσαν με ένα φανάρι το οποίο άναβε με ηλεκτρόδια (κάρβουνα) που ενώνονταν μεταξύ τους και έτσι διατηρούνταν ο σωστός φωτισμός. Αν για κάποιο λόγο η ένωση δεν κρατιόταν σωστά, τότε έπεφτε… μαύρο στην οθόνη.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που προβλήματα παρουσιάζονταν και στα κομμάτια της ταινίας, που δεν είχαν διατηρηθεί καλά με αποτέλεσμα να κόβεται η ταινία ή να εμφανίζεται μισή ταινία από ένα καρέ και μισή από άλλο (κατράζ).

Με τα καλά της και τις δυσκολίες της, με το άγχος και την πίεση για να βγει η δουλειά, δεν έπαψε ποτέ να είναι δημιουργική, μιας και ποτέ δεν βαρέθηκε, όπως ο ίδιος μας λέει.

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και της τεχνολογίας να καταργήσει την παλιά μέθοδο προβολής, ωστόσο πρόκειται για εμπειρίες ζωής, για τέχνες που σβήνουν στο χρόνο, αλλά αξίζει να καταγράφονται ώστε να μένουν στην ιστορία.

Ο Peter ανήκει στην οικογένεια των μηχανικών κινηματογράφου και νιώθει περήφανος γι’αυτό.