Evripides Art Gallery εγκαινιάζει τη νέα εικαστική σεζόν, με μια έκθεση ζωγραφικής αφιέρωμα στον εικαστικό Γιώργο Βακαλό, η οποία θα διαρκέσει έως τις 27 Οκτωβρίου 2018.

Η έκθεση περιλαμβάνει περισσότερα από 50 ζωγραφικά έργα, προερχόμενα από την συλλογή της οικογένειας Βακαλό, και αναδεικνύει τις πολύπλευρες πτυχές του ταλέντου, του καταξιωμένου Έλληνα δημιουργού, 27 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Ο Γιώργος Βακαλό γεννήθηκε το 1902 στην Κωνσταντινούπολη, όπου πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής και μικρογραφίας δίπλα στο ζωγράφο και λογοτέχνη Λύσανδρο Πράσινο.

Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι (1922-1928), στη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών του Λούβρου, στην Ακαδημία Ζυλιάν και στη Δραματική Σχολή Σαρλ Ντυλλέν, όπου σπούδασε σκηνογραφία κοντά στον L. Medgyes.

Κατά τη δεκαετία 1930-1940, συνεργάστηκε ως σκηνογράφος με τους J. Copeau, J.-L. Barrault, M. Saint-Denis, Itkin, σε διάφορα θέατρα στο Παρίσι, καθώς επίσης και με την Compagnie des Quinze στο Globe Theatre στο Λονδίνο. Το 1940, ύστερα από την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία, έρχεται στην Ελλάδα και συνεργάζεται ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος με διακεκριμένους σκηνοθέτες, σε όλα τα κρατικά θέατρα και στο ελεύθερο θέατρο. Δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια για παραγωγές των κωμωδιών του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο και για 19 έργα -όπερες, οπερέτες, μπαλέτα- στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές, σε διεθνείς εκθέσεις σκηνογραφίας, σε παρισινά Salons, στις Πανελλήνιες 1952, 1957, 1965, 1969 και 1975, στις εκθέσεις Grekish Konst (Στοκχόλμη 1947) και Modern Greek Artists (Λονδίνο 1966), στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1968), κ.α.

Το 1938 έλαβε το Α’ βραβείο στην Έκθεση Carmine στο Παρίσι, ενώ το 1953 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για τις υπηρεσίες του στο γαλλικό θέατρο. Ζωγραφικά και σκηνογραφικά έργα του υπάρχουν σε σημαντικά μουσεία και συλλογές σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική.

Μαζί με τον Παναγιώτη Τέτση, τον Φραντζή Φραντζεσκάκη και τη σύζυγό του Ελένη, ίδρυσαν το 1957 τη Σχολή Βακαλό, την πρώτη σχολή Διακοσμητικών Τεχνών στην Ελλάδα, όπου δίδαξε διακοσμητική και σκηνογραφία (1958-78). Πέθανε το 1991 σε ηλικία 89 ετών.

Η ζωγραφική του Βακαλό χαρακτηρίζεται από την λεπτότητα της εκτέλεσης και τις λυρικές μεταπλάσεις των αντικειμένων, των ουράνιων σωμάτων, της ίδιας της φύσης, καθώς εσωκλείει μια αυθόρμητη διάθεση ποιητικής έκφρασης.

Όπως έλεγε και ο ίδιος: «Δεν με ενδιαφέρει να παραστήσω ό,τι υπάρχει γύρω μου, όσο με ενδιαφέρει να παραστήσω ό,τι γεννιέται μέσα μου».

Στα πρώιμα έργα του, εντάσσει υπερρεαλιστικά στοιχεία και σχηματοποιημένες μορφές σε χώρους φανταστικούς, δημιουργώντας μια ονειρική ατμόσφαιρα, ενώ βαθμιαία υιοθετεί μια πιο αφαιρετική γραφή, με έμφαση στον δυναμισμό των συνθέσεων και στο λαμπερό χρώμα.

Το στήσιμο της σύνθεσης, η ταυτότητα των μορφών και η ατμόσφαιρα που επικρατεί στη ζωγραφική του, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ουσιαστική ποιητική του κράση, που θα εκδηλωθεί και θα του υπαγορεύσει διαφορετικές αισθητικές λύσεις στο διάβα της σταδιοδρομίας του, τόσο στο καθαρά ζωγραφικό όσο και στο σκηνογραφικό του έργο, όπου μεγαλούργησε σε διεθνή κλίμακα.

Η Δρ. Ιστορικός της τέχνης-τεχνοκριτικός Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν επισημαίνει στον πρόλογο του καταλόγου, που συνοδεύει την έκθεση: «Ο Βακαλό ποιώντας ζωγραφική, “ποιεί” στην ουσία “ποίηση”, δηλαδή μεταφέρει αυτούσια την δομή του ψυχισμού του, το έρμα της προσωπικότητάς του, στις δημιουργίες του, κωφεύοντας σε περαστικές μόδες, σε συνταγές.

Ο Γιώργος Βακαλό άδραξε, αποκρυπτογράφησε και μας άφησε παρακαταθήκη: την ψυχή των δέντρων, των φυλλωμάτων, των λουλουδιών, του θαλάσσιου βυθού, τη μαγική υπόσταση του φεγγαριού. Και αυτό, σε μιαν όσο γίνεται πιο άμεση σχέση με τον παλμό της κοσμογονίας, τις απόκρυφες διαδρομές της φαντασίας, το DNA του έμβιου κόσμου αλλά και την ιδιωματική σύσταση του φαινομενικά μόνον άψυχου και ανόργανου.

Καταγραφέας του μυστικού της κοσμογονίας στην ωριμότητα και μέχρι τέλους της ζωής του, ο Γιώργος Βακαλό μας κληροδότησε ένα έργο με έρμα και ψυχή επειδή, ακριβώς, ήταν ο ίδιος διαπερασμένος από αυθεντικό πάθος για δημιουργία.

Το έργο του συνολικά θεωρημένο αποτελεί μιαν επαλήθευση του ορισμού, που έδωσε ο Πλάτων για την Τέχνη, ότι, δηλαδή, για να είναι αυθεντική πρέπει να εκφράζει μιαν Ιδέα και όχι να αποτελεί μιαν μίμηση. Αυτήν, καθαυτή την Ιδέα της Κοσμογονίας εκφράζει στις συνθέσεις του, ο Γιώργος Βακαλό και, μάλιστα, με τον πιο ποιητικό τρόπο».

Πηγή: lifo.gr